फूल सम्झी दिलमा राखे , काँडा बनी बिझ्यो बरै ।मन दुख्यो आसुँ झर्यो , परेली पो भिज्यो बरै ।।
फलामका जन्जिर जस्तै ,थिए हाम्रा वाचा कसम् ।
एकै झोक्का हावा चल्दा ,धागो जस्तै छिन्यो बरै ।।
गुलाबको फूल रोजेँ , शिर माथि सजाउन ।
हाँगै भाँची कुन दैवले , लिएरनै हिड्यो बरै ।।
बेचिदैन भन्थे माया , सुन् चाँदी झै जोखिएर ।
धन् हुनेले धनै हाली , माया पनि किन्यो बरै ।।
दीर्घ क्षत्री विवश
मरुभूमी को संसार
दीर्घ क्षत्री विवश
मरुभूमी को संसार
No comments :
Post a Comment